केटाकेटीहरू जिस्किँदाजिस्किँदै
एकार्कालाई लखेट्न
बगैँचामा फुलिरहेका फूलका हाँगाहरू भाँच्छन् ।
सौन्दर्यका हाँगा त्यसरी भाँच्चिँदा
मनै भाँच्चिन्छ
तर के गर्नु ?
केटाकेटीका फूलजस्ता नरम गालाहरूमा
कठोर हत्केलाको नीलो डाम
पटक्कै सुहाउँदैन ।
लुकामारी खेल्दाखेल्दै केटाकेटीहरू
मेरो बस्तीमा बाक्लै लाग्ने हुस्सुमा गएर हराउँछन्
बताससँगै कहाँकहाँ कुदेर आउँछन्
घरी पानीसँगै रूझेर आउँछन्
घरी यी मसिना साँढेहरू
चोटै लाग्ने गरि कतै जुधेर आउँछन् ।
लाग्छ, मकैबारीबाट
बट्टाई लखेटेझैँ लखेटूँ सैतानहरूलाई
र ढुक्क बसूँ ।
तर बालकबिनाको घर
धुन रित्तिएको सारङ्गी बन्छ
तारा नभएको रातको आकाश बन्छ
म के गरूँ ?
यिनीहरूले त घरका भित्ताहरू यति भत्काइसके
कि मेरो घर चोर लुक्ने ठाउँ भएको छ ।
छानाभरि बेहिसाब प्वालैप्वाल मात्र छन्
कसैगरी अलिकति आकाश खस्यो भने
कतै नठोक्किई सोझै
मझेरीभरी पोखिन्छन् ताराहरू,
इन्द्रेणीले छानामाथिबाट निहुरिएर मात्र हेर्ने हो भने
रङैरङले भिज्छ घरैभित्र जिन्दगी ।
बल्लतल्ल बोल्नसम्म सक्ने यी केटाकेटीहरूले
झुट बोलेर हैरान छु म ।
यिनीहरू रेडियो सुन्छन् ,
टेलिभिजन हेर्छन् ,
राज्यको संस्कारले लफ्रक्कै भिज्छन् नानीहरू ।
तर यिनीहरूको तोतेबोलीमा झुट
सत्यभन्दा पनि सुन्दर लाग्छ,
झुटलाई बिगारेर बोलेको
आहा ! कति सुन्दर लाग्छ ।
केटाकेटीहरू त चकचके नै राम्रा ।
केटाकेटीलाई जत्तिको कसैलाई सुहाउँदैन
बदमासी, होहल्ला, झुट र केटाकेटीपन,
तर केटाकेटीहरू बाहेक
यो देशका अरू मान्छेहरूलेचाहिँ
अलिक गम्भीर भइदिएकै सुहाउँथ्यो कि ?