इलाम । सन् १९९४ को फिफा विश्वकप ब्राजिलका लागि केवल एउटा फुटबल प्रतियोगिता थिएन, त्यो २४ वर्ष लामो प्रतीक्षाको अन्त्य गर्ने अवसर पनि थियो। पेलेको युगपछि विश्व फुटबलको सबैभन्दा सफल राष्ट्र मानिने ब्राजिलले सन् १९७० पछि विश्वकप जित्न सकेको थिएन। त्यसैले अमेरिकामा आयोजना हुने विश्वकपअघि सम्पूर्ण देशको आशा एक व्यक्तिमाथि केन्द्रित थियो—रोमारियो।

त्यतिबेला रोमारियो विश्व फुटबलका सबैभन्दा खतरनाक स्ट्राइकरमध्ये एक मानिन्थे। स्पेनिस क्लब बार्सिलोनामा शानदार प्रदर्शन गरिरहेका उनी ब्राजिलको आक्रमणको प्रमुख हतियार थिए। प्रशिक्षक कार्लोस अल्बर्टो परेराको टोलीमा रोमारियो नै विश्वकप जिताउने मुख्य खेलाडीको रूपमा हेरिएका थिए। तर विश्वकप सुरु हुनुभन्दा केही साताअघि उनको जीवनमा यस्तो घटना घट्यो, जसले फुटबललाई नै दोस्रो प्राथमिकतामा पुर्यायो।

सन् १९९४ मे २ का दिन रोमारियोका पिता एडेभाइर डि सुजा फारिया  रियो दि जेनेरियोमा अपहरणमा परे। सामान्य दिनझैं घरबाट निस्किएका उनका पिता अचानक सम्पर्कविहीन भए। केही समयपछि परिवारले अपहरण भएको जानकारी पायो। अपहरणकारीहरूले फिरौती माग्दै परिवारलाई धम्कीपूर्ण सन्देश पठाउन थाले।

त्यो खबर रोमारियोसम्म पुग्नासाथ उनी स्तब्ध बने। विश्वकपको तयारीमा रहेका ब्राजिलियन स्टारका लागि यो जीवनकै सबैभन्दा कठिन क्षण थियो। एकातिर देशको आशा, अर्कोतिर आफ्नै बुबाको ज्यानको चिन्ता। उनी मानसिक रूपमा पूर्ण रूपमा विचलित बनेका थिए।

ब्राजिलभरि यो समाचारले ठूलो सनसनी मच्चायो। किनभने रोमारियो त्यतिबेला केवल खेलाडी मात्र थिएनन्, उनी राष्ट्रिय नायक थिए। लाखौं ब्राजिलियन समर्थकका लागि विश्वकप जिताउने आशा थिए। त्यसैले उनका पिताको अपहरण सामान्य आपराधिक घटनाभन्दा धेरै ठूलो राष्ट्रिय चासोको विषय बन्यो।

रोमारियोले सार्वजनिक रूपमा आफ्नो चिन्ता व्यक्त गरे। विभिन्न ब्राजिलियन सञ्चारमाध्यमका अनुसार उनले आफ्नो बुबा सुरक्षित फिर्ता नभएसम्म विश्वकप खेल्न नजाने संकेत दिएका थिए। उनका लागि त्यो समय फुटबलभन्दा परिवार महत्त्वपूर्ण थियो। विश्वकप जित्ने सपना पनि बुबाको सुरक्षाभन्दा ठूलो हुन सक्दैन भन्ने उनको धारणा थियो।

घटनापछि ब्राजिलको प्रहरी प्रशासन सक्रिय भयो। अपहरणकारीहरूको खोजीका लागि विशेष टोली गठन गरियो। अनुसन्धान तीव्र बनाइयो र देशभर खोजी अभियान सञ्चालन गरियो। रोमारियोको लोकप्रियता र विश्वकप नजिकिँदै गएकाले सरकारले पनि घटनालाई अत्यन्त गम्भीरताका साथ लिएको थियो।

दिनहरू बित्दै जाँदा रोमारियोको तनाव बढ्दै गयो। उनी प्रशिक्षणमा उपस्थित भए पनि मन पूर्ण रूपमा फुटबलमा केन्द्रित हुन सकेको थिएन। परिवारसँग लगातार सम्पर्कमा रहन्थे। प्रत्येक फोन कलले नयाँ आशा र नयाँ चिन्ता बोकेर आउँथ्यो। अपहरणकारीहरूले मागेको फिरौती, प्रहरीको अनुसन्धान र बुबाको अवस्थाबारेका हरेक खबर उनी नजिकबाट पछ्याइरहेका थिए।

यसबीच ब्राजिलका समर्थकहरूले रोमारियो र उनको परिवारका लागि प्रार्थना गर्न थाले। सञ्चारमाध्यमहरूले घटनाको हरेक विवरणलाई प्राथमिकताका साथ प्रकाशन गरिरहेका थिए। देशभर एउटै कामना थियो—रोमारियोका पिता सकुशल घर फर्कून्।
अन्ततः केही दिनपछि सुखद खबर आयो। प्रहरीको दबाब र व्यापक खोजी अभियानबीच एडेभाइर फारिया जीवित र सुरक्षित अवस्थामा मुक्त भए।

यो समाचार सार्वजनिक हुनासाथ सम्पूर्ण ब्राजिलले राहतको सास फेर्यो । रोमारियोका लागि त यो विश्वकप जिते बराबरको खुसी थियो। उनी फेरि आफ्ना बुबासँग भेट्न पाए। बुबा सुरक्षित फर्किएपछि मात्र रोमारियो पूर्ण रूपमा विश्वकप तयारीमा केन्द्रित हुन सके। मानसिक तनाव हट्दै गयो र उनको ध्यान फेरि मैदानतर्फ फर्कियो। तर त्यो घटनाले उनलाई भावनात्मक रूपमा गहिरो असर गरेको थियो। पछि उनले विभिन्न अन्तर्वार्तामा परिवारले भोगेको त्यो पीडादायी समय कहिल्यै नबिर्सने बताएका छन्।

विश्वकप सुरु भएपछि भने रोमारियोले आफ्नो सम्पूर्ण क्षमता प्रदर्शन गरे। अमेरिकामा आयोजित प्रतियोगितामा उनले ब्राजिलका लागि निर्णायक गोलहरू गरे। समूह चरणदेखि नकआउट चरणसम्म उनको प्रदर्शन लगातार उत्कृष्ट रह्यो। उनी र बेबेटोको साझेदारी ब्राजिलको सफलताको प्रमुख आधार बन्यो।

क्वार्टरफाइनलमा नेदरल्यान्ड्सविरुद्ध, सेमिफाइनलमा स्विडेनविरुद्ध तथा प्रतियोगिताभर उनका प्रदर्शनले ब्राजिललाई फाइनलसम्म पुर्यादयो। अन्ततः फाइनलमा इटालीलाई पेनाल्टी सुटआउटमा हराउँदै ब्राजिलले चौथो विश्वकप उपाधि जित्यो। २४ वर्षको लामो प्रतीक्षा समाप्त भयो।

विश्वकप जितेपछि रोमारियो केवल ब्राजिलका नायक बनेनन्, उनी प्रतियोगिताकै उत्कृष्ट खेलाडी पनि घोषित भए। उनले प्रतिष्ठित गोल्डेन बल पुरस्कार जिते। तर त्यो सफलताको पछाडि एउटा व्यक्तिगत संघर्ष लुकेको थियो, जसबारे धेरै फुटबल समर्थकलाई जानकारी छैन।

यदि उनका पिता अपहरणमुक्त नभएका भए, सायद रोमारियो विश्वकप खेल्नै नजाने सम्भावना थियो। त्यस अवस्थामा फुटबल इतिहास नै फरक हुन सक्थ्यो। ब्राजिलले विश्वकप जित्थ्यो वा जित्दैनथ्यो भन्ने प्रश्न अलग छ, तर १९९४ को विश्वकप रोमारियोबिनाको कल्पना गर्न पनि कठिन छ।

आज, तीन दशकभन्दा बढी समय बितिसक्दा पनि १९९४ विश्वकपको चर्चा हुँदा अधिकांशले रोमारियोका गोल, बेबेटोसँगको प्रसिद्ध ‘बेबी सेलिब्रेसन’ र ब्राजिलको उपाधि सम्झन्छन्। तर त्यस सफलताअघि उनले भोगेको पारिवारिक पीडा र बुबाको अपहरणको कथा कमैले सम्झने गर्छन्।

फुटबल मैदानमा लाखौं दर्शकको अगाडि चम्किने खेलाडीहरू पनि आखिर सामान्य मानिस नै हुन्, जसका आफ्ना परिवार, भावना र पीडा हुन्छन्। रोमारियोको कथा त्यसको एउटा शक्तिशाली उदाहरण हो। विश्वकप जित्नुअघि उनले प्रतिद्वन्द्वी डिफेन्डरहरूसँग मात्र होइन, जीवनले दिएको एउटा कठिन परीक्षा पनि पार गर्नुपरेको थियो।

र अन्ततः, बुबाको सुरक्षित फिर्ती र विश्वकपको उपाधि—यी दुई घटनाले सन् १९९४ लाई रोमारियोको जीवनको सबैभन्दा अविस्मरणीय वर्ष बनाइदियो।